Van noord naar zuid

In het begin van de maand was ik in twee gemeenten in het zuiden van Zweden, uitgenodigd om in zendingsdiensten te preken. Met name het werk onder de Samen maar ook de overige zending kwam in beeld. Het was, zoals met de zweedse spoorwegen onderhand traditie begint te worden, een trip met hindernissen. Eerst een ontsporing van de trein (gelukkig alleen de lokomotief) en als gevolg daarvan berikte ik mijn bestemming Värnamo niet meer. Dus het werd een taxi het laatste stuk (de spoorwegen betaalde dat gelukkig). Värnamo is de op een na grootste gemeente in ons kerkgenootschap, maar ook naar rato van het ledental is het een gemeente die bijzonder veel offert voor zendingwerk. Een dergelijke betrokkenheid bij zending willen we in meer gemeentes zien en het is ook een zegen voor de gemeente.

Daarna reisde ik nog verder naar het zuiden, om een dienst te hebben in Karlskrona (zie foto). Een leuke plaats aan de kust, die zicjh onder meer over een aantal eilandjes uitstrekt. Veel water en haventjes dus. Dat is ook de plaats waar Mattias nu woont en studeert, dus het was fijn dat ik een extra dag had daar om met hem, zijn vriendin op te trekken. Bovendien gaf het de gelegenheid om een gezin dat vroeger in Kiruna woonde te ontmoeten. Ook hier, in de gemeente waar Mattias nu bijhoort, was het een fijne dienst. Het is altijd weer een voorecht om gemeentes te mogen bezoeken en over het zendingswerk te kunnen vertellen. Via Stockholm, waar een paar dagen van planning wachtten, reisde ik weer noordwaards. Qua lengte kan een trip als deze makkelijk vergeleken worden met een bezoek vanuit Nederland via de Pyereneen aan Rome en weer terug. Hetgeen maar weer laat zien dat Zweden een bijzonder groot land is. Dat merk je trouwens ook aan het weer. In Karlskrona was het typisch nederlands winterweer (een graad of vijf en regen), terwijl in Kiruna een dik pak sneeuw ligt en wanten en een muts zeker aan te bevelen zijn.