Spanje

Op het moment bevind ik mij in Spanje in de stad Cullera, vlakbij Valencia. Over een paar uur begint de jaarlijkse Asamblea van de Vrije Evangelische kerk van Spanje, FIEIDE. Er zijn een aantal van ECM's zendelingen in Spanje die ook met deze denominatie werken. ECM heeft een overeenkomst met FIEIDE over samenwerking.

De evangelische kerk in Valencia, waar de afscheidsdienst was.

Ook onze kerk in Zweden heeft zo'n overeenkomst. Onder meer had de Zweedse kerk een zendeling uit Ecuador in Spanje, samen met de kerk in Ecuador. An´bal Nicolaldes en zijn gezin werkten vooral onder migranten uit Zuid-Amerika, en daarnaast heeft Aníbal samen met anderen gewerkt met het stichten van een gemeente in Cullera, vanuit de gemeente in Valencia. Die gemeente heeft inmiddels een zekere zelfstandigheid, hoewel ze nog te klein is om echt op eigen benen te kunnen staan.

De afgelopen zondag nam ik deel aan de afscheidsdienst voor het gezin: na zes jaar gaan ze nu terug naar Ecuador, waar Aníbal pastor zal worden in een gemeente. Er waren veel woorden van dankbaarheid en vele zegenwensen! Er komt ook nog een afscheid tijdens de jaarvergadering.

Spanje is nog steeds een land waar de kerk grote noden heeft, en een van mijn taken hier is dan ook om met de kerk te praten over onze toekomstige samenwerking vanuit Zweden. Europese landen worden ook in Zweden nog niet gemakkelijk als zendingsland gezien en dat is een stukje bewustwording waar we aan moeten werken. Want dat onze steun vanuit Zweden èn Nederland hier in Spanje van belang is is zeker. Een groep mensen die we zouden willen mobiliseren is de grote groep Zweden die meerdere maanden per jaar in Spanje doorbrengt. Daaronder zijn natuurlijk christenen, die we zouden willen stimuleren om in hun "tweede woonplaats" actief te worden bij de plaatselijke evangelische gemeente!

Samen in de zending

Het proces van samengaan van de drie kerken in Zweden: de Missionskyrka (Vrije Evangelische Bond) waar wij bijhoren, de Baptistenunie en de Methodisten, is in volle gang. Eén van de dingen is de planning van de internationale zending in de toekomst. De afgelopen weken hebben zowel anderen als ikzelf veel tijd besteed aan het voorbereiden van een gezamenlijk plan dat vanaf juli moet gaan gelden. Mijn taak is vooral natuurlijk de regio's Azië en Europa. Het samengaan leidt tot een groter aantal landen waar we actief zijn, maar ook tot het opnieuw bekijken van onze prioriteiten. Het kan zijn dat die op termijn in sommige gevallen verlegd moeten worden. Maar bij dit alles moeten we natuurlijk rekening houden met de banden en overeenkomsten die we hebben met zusterkerken in verschillende landen.
Als je zo aan het plannen bent, en daardoor noodzakelijkerwijs een inventarisatie maakt van wat er zoal geburt is vanuit Zweden in de veschillende landen, stemt dat tot dankbaarheid. We hopen dat het samengaan tot een nog effectievere wijze van zending bedrijven zal voeren.

Litauen

Het vorige weekend bezocht ik de kerk waarmee onze kerk samenwerkt in Litauen, de Evangelisch-gereformeerde Kerk. Het is een kerk met heel oude wortels, uit de 16e eeuw, maar die natuurlijk zwaar geleden heeft onder het Sovjet regime. Vandaag de dag is het een heel kleine kerk. Slechts een procent van de bevolking is protestant in Litauen. De kerk heeft haar centrum in Biržai in het noorden. Daar is ook de grootste van de elf gemeenten gevestigd.
Vanuit Zweden geven we practische steun in onder meer het jeugdwerk (scouting) en muziekleven door middel van uitwisselingen en cursussen. Zo is er over een paar weken een gezamenlijk scoutingkamp van een zweedse gemeente en de kerk in Litauen in Biržai. Daarnaast krijgt het kindertehuis van de kerk een zekere steun via een paar Zweedse gemeenten.
Op de foto sta ik samen met de pastors Rimas Mikalauskas en Sigita Švambariené uit Litauen en Arne Sjöberg van de kerk in Växjö in Zweden, die de samenwerking coordineert.
Litauen is net als Letland zwaar getroffen door de crisis de afgelopen jaren. Mensen die werk hebben hebben vaak veel te lage lonen en grote aantallen Litauers zijn geëmigreerd, op zoek naar werk.

Nogmaals Joining Hands for Mission

Hoofdspreker op de Joining Hands for Mission conferentie in Duitsland een paar weken geleden was Johannes Reimer. Een man die wat te zeggen heeft. Hij groeide op in Estland, toen een deel van de Sovjetunie en kwam daar tot geloof. Vandaag is hij professor aan het Theologisch Seminarium in Ewersbach, van de Bund Freier evangelischer Gemeinden (FeG) in Duitsland. Hij hield een serie voordrachten over het wezen van de kerk, alsmede een track over missionaire gemeentestichting. De voordrachten over het wezen van de kerk zijn inmiddels op de website http://www.joininghandsformission.com te beluisteren.

Dit gaf veel stof tot nadenken over hoe je een gemeente missionair kunt laten zijn in zijn omgeving. Het lijkt zo logisch maar het is zo vaak niet zo, althans in Zweden en zeker ook op veel andere plaatsen: de gemeente moet relevant zijn, iets betekenen voor de gemeenschap en de cultuur waarin ze wil werken. Als we eerlijk zijn zien we nogal eens dat de gemeente meest relevant is voor de eigen groep van leden en sympathisanten. Maar wat betkent de gemeente voor de doorsnee dorpsbewoner of stadsbewoner?

Het verhaal gaf ons, die met zending in Europa werken in verschillende landen, veel leerzaams mee. Een staartje is het boek van Johannes dat ik nu lees: Die Welt umarmen, Theologie des gesellschaftrelevanten Gemeindebaus. (Francke, 2009). Voor degenen die duits lezen een aanrader!

Joining hands for mission

De afgelopen week was ik in Rehe, in het Westerwald, tezamen met ruim 100 kerkleiders uit 22 landen in Europa en N Amerika voor een conferentie over zending en gemeentestichting in Europa. Het was een prachtige locatie, een christelijk centrum een stukje buiten het dorp (zie foto). Dit was een initiatief van de IFFEC, International Federation of Free Evangelical Churches. Joining Hands for Mission in Europe was de titel. Het werd een geweldige week van goede studies, gesprekken en netwerken, alsmede gebed en getuigenissen. Deze conferentie zal waarschijnlijk veel gaan betekenen voor het zendingswerk in Europa. Een van de plannen die besproken werd is een duits initiatief om een europese opleiding voor gemeentestichters op te gaan zetten.

Wie interesse heeft kan kijken op http://joininghandsformission.com/ waar binnenkort ook een deel van de voordrachten gepubliceerd worden.

Kerk zonder muren...

Ja dat zou koud zijn in ons klimaat. De afgelopen week waren 300 medewerkers van drie kerken (Missionskyrka, Baptisten en Methodisten) bij elkaar voor de zgn. "Winterconferentie". Drie belangrijke sprekers waren drie mensen van Church of Scotland, die vertelden over hun project "Church without walls" (kerk zonder muren dus...). Gedurende een decennium hebben ze bewust gewerkt aan het wegnemen van de onzichtbare muren die mensen buitensluiten van de gemeenschap.

Het was inspirerend om te horen hoe zij op heel practische manieren nieuwe wegen vinden om mensen te bereiken met het evangelie!
Nieuwsgierig? Zie hun website:
http://www.churchofscotland.org.uk/churchwithoutwalls/index.htm

IFFEC

IFFEC is de International Federatie van Vrije Evangelische Kerken, waarvan onze kerk en van de mede-oprichters is. Elke vier jaar komen de leden bijeen voor een General Assembly. Eerder deze maand was dat het geval, ditmaal in de buurt van Barcelona. Vanuit onze kerk in Zweden waren we met vier mensen, drie afgevaardigden plus de General Secretary van IFFEC, die de afgelopen periode ook uit Zweden kwam. We waren een aantal dagen samen met vertegenwoordigers van kerken uit een groot aantal Europese landen maar ook uit Amerika, Azië en Afrika. Uit Nederland waren er ook twee vertegenwoordigers van de Bond van Vrije Evangelische Gemeenten.
De vele contacten geven in de toekomst zeker aanleiding tot meer samenwerking als het gaat om de evangelisatie van Europa. Al volgend voorjaar organiseert de IFFEC in Duitsland een conferentie voor mensen die met gemeentestichting bezig zijn. Wat onszelf betreft, was het goed om contacten te leggen met vertegenwoordigers uit onze buurlanden, maar ook met onze zusterkerken in de rest van de wereld.

Naar Spanje

Overmorgen is het zover. We gaan op reis naar Gandia ten zuiden van Valencia in Spanje. Zaterdag start de tweejaarlijkse conferentie van ECM International, waar alle ECM'ers verwacht worden. Natuurlijk ook een flinke groep nederlanders.
Het zal ongetwijfeld goed zijn om de rapporten uit de verschillende landen te horen!

We zien uit naar een interessante week, waar we veel oude en nieuwe collega's zullen ontmoeten. Het toeval (?) wil dat de twee zendingsechtparen die de Mission Covenant Church in Zweden heeft in Spanje vlak bij Gandia werkzaam zijn. Zij komen ook een dag naar de conferentie en samen met hen zal ik ook een dag het kantoor van FIEIDE (de spaanse Bond van Vrije Evangelische Kerken) bezoeken. Zowel ECM als onze kerk werken samen met FIEIDE.

Terugblik op Estland

Mijn bezoek in Estland was de moeite waard. Het is een land dat aan Nederland doet denken. Ongeveer even groot, even plat, maar veel minder dicht bevolkt. Een land met een bewogen historie van bezetting door andere landen. De laatste in de rij de Sovjet Unie. Maar nu doet het vooral aan een modern scandinavisch land denken. Hoewel in het oosten vooral de atmosfeer anders is. Veel trieste flats in sovjet stijl en de meeste mensen spreken russisch.

Er is een goede samenwerking tussen de Unie van Evangelische en Baptistengemeenten in Estland en de Missionskyrka in Zweden. Estland ligt naast de deur, en is ook een periode Zweeds geweest dus er zijn historische banden.

In Estland heeft men belangstelling voor zending onder finoegrische volken (vooral in Rusland) en natuurlijk een voordeel in contacten met Rusland: men spreekt de taal en kent de cultuur. Daar zou in de toekomst een punt van samenwerking kunnen liggen. Ook denkend aan de Samen in Rusland, waar we tot nog toe maar weinig contacten mee hebben. De Esten hebben een recente ervaring van hoe het is om een finoegrsiche minderheid in een ander land te zijn en te moeten vechten voor het behoud van je eigen taal en cultuur. Zij kunnen meer dan vele anderen de situatie van de Samen in Rusland begrijpen.

Estland

Morgen reis ik naar Estland voor een paar dagen. Estland is het land waar ECM in 1904 werd opgericht door J.P. Raud. Tegenwoordig heeft onze kerk een samenwerking met de Unie van Evangelische en Baptistenkerken. ECM is helaas niet meer actief in Estland, maar op deze wijze is er toch een link.
Het is mijn eerste bezoek, maar er zijn nauwe banden met de kerk in Estland. Vanuit Estland heeft men meerdere malen gevraagd naar het werk onder de Samen. De estsiche en de samische taal zijn aan elkaar verwant en ik herken dan ook woorden als ik op hun website kijk. De kerk in Estland is geïnteresseerd in een samenwerking als het gaat on Samisch werk.

De Missionskyrkan heeft al verschillende malen geholpen met evangelisatiewerk in Estland. De komende zondag zal ik preken in een russisch sprekende gemeente in Estland.

Buitenlands bezoek...

De afgelopen week hadden we wat buitenlands bezoek in de Missionskyrka. Een dame uit Estland, van de kerk daar, was op studiebezoek in Stockholm bij onze kerk. De kerk daar heeft al eens gevraagd om een bezoek van mijn kant. Ze zijn erg geïnteresseerd in het samische werk (hun taal hoort bij dezelfde groep). Misschien later dit jaar. Tallinn is niet ver vanuit hier.

En ook de afgelopen week had ik mogelijkheid om iemand uit China te ontmoeten die in Zweden was. Zij was indertijd in Kiruna met een groep Lisu. We hoorden dat het goed gaat met de mensen die toen bij ons in Kiruna waren. Een van de jonge Lisu-mannen is nu aan een pastorsopleiding bezig om onder zijn eigen volk te kunnen werken! De christenen in dat land zijn steeds een punt van voorbede.