Zending - Acts29

De afgelopen 2 weken stonden in het teken van de zending. Eerst een bijeenkomst in Karlskoga met een deel van de zendingswerkers van de Uniting Church. Drie families ontbraken helaas, door diverse oorzaken, maar het was een goede bijeenkomst. Onder meer was er familie die deze zomer uitgezonden wordt naar Ceuta, een enclave van Spanje aan de Marokkaanse kust. Een strategische plek voor een nieuw zendingsproject.

Acts29 op Hönö

Daarna was was ik op Hönö, een klein en mooi eiland voor de kust van Gotenburg. Daar organiseert de plaatselijke gemeente elk jaar een evangelische conferentie die een aantal duizenden deelnemers trekt. En soort van Opwekkingsconferentie zou je kunnen zeggen. Op woensdag is het daar "zendingsdag", met gebed voor mensen die verschillende bedieningen ingaan. Er was ook een bijeenkomst van Zweedse deelnemers en leiders van Acts29 (Handelingen 29), een internationale beweging van onze kerk die samen met zusterkerken elk jaar een drietal discipelschapscholen van 3 maanden organiseert. Dit gebeurt nu al 13 jaar en in meer dan 10 landen, en vele jongeren hebben hun roeping zo ontdekt.

Aangezien er zoveel mensen op Hönö zijn wordt er een bijeenkomst georganiseerd waar men ervaringen uitwisselt en getuigenissen kan horen over hoe God werkt. Ditmaal een ontmoeting op de rotsen aan het water!

Hoop voor de wereld.

Ik bevind me op de jaarconferentie van de landelijke kerk in Gotenburg. Hier worden de plannen voor het komende jaar gemaakt, belangrijke besluiten genomen, nieuwe pastors geordineerd en zendelingen uitgezonden en verwelkomd. Er zijn ook een aantal gasten vanuit de landen waar de kerk mee samenwerkt.

Een van die gasten is dit jaar Mary Michael van de Evangelische Synode van Syrië en Libanon. We weten allemaal hoe de situatie is voor de mensen in Syrië en voor de vele vluchtelingen in Libanon. Voor de kerken is de situatie moeilijk. In het hele gebied neemt het aantal Christenen snel af. Velen van hen zijn vluchtelingen in andere landen, kerken zijn verwoest en en Christenen worden gedood door agressieve groepen. Op verschillende plaatsen in Zweden zijn grote syrisch-orthodoxe gemeentes en ook in de Uniting Church zijn grote groepen syriers te vinden.

Voorbede voor zendelingen

Je kunt je afvragen of er nog hoop is voor Syrië en voor de kerk daar, maar voor de Syrische Christenen is dat geen vraag. Mary preekte over dit onderwerp. Ze vroeg zich af of er nog een toekomst is voor de kerk in een land waar alles zo donker is. Of er nog een herstel mogelijk is. Haar antwoord was een duidelijk ja. Waarom? Omdat de kerk besloten heeft te blijven is er hoop. De kerk geeft niet op. Ze besloot met te zeggen dat er hoop is voor Syrië, voor de kerk, voor het Midden-Oosten, voor de wereld - omdat God God is. God is God. Daarom is er hoop.

Soortgelijke dingen hoor ik via een broeder uit Turkmenistan. Hij vertelt over de vervolgingen in zijn land en in andere landen in die regio. Maar men geeft niet op. Christenen zijn radikaal. Er is geen ruimte voor een lauw Christendom. Als er vervolging is is het radikaal zijn of niets. Niemand will zijn leven riskeren voor een lauw Christendom. Het kost wat om ja te zeggen. En daarom is een ja een echt en onvoorwaardelijk ja. Het kost wat. Maar het is mogelijk. Want God is God. En God is met ons.

Zendelingen in Zweden

Binnen de Uniting Church in Sweden, voorheen Missionskyrkan, waren wij vermoedelijk de eerste zendelingen die men verwelkomde vanuit een ander land - maar nu, 24 jaar later, niet meer de enige.In de loop van de jaren zijn er mensen vanuit verschillende landen werkzaam in een aantal locale gemeentes. Daar zijn de familie Ashmen, via ECMI-USA, op het eiland Gotland. Maar ook onder meer een pastor uit Congo, een jeugdleider uit India, een aantal zendelingen vanuit de Amerikaanse zusterkerk, en een aantal pastors vanuit het Midden-Oosten. Dit is een positieve ontwikkeling in een tijd waarin in veel gemeentes mensen uit allerlei landen zijn.

Meerdere gemeentes hebben een flinke groep mensen uit Syrië. Het aantal Syriers in Zweden is snel toegenomen met de huidige situatie daar. Zweden is het land in Europa dat het grootste aantal Syrische vluchtelingen opneemt.

In een buitenwijk van Stockholm is een gemeente die, naaste de Zweedse dienst, ook elke week een engelstalige en een urdu (taal uit Pakistan en Noord-India) dienst heeft. Ik heb daar de afgelopen tijd een paar keer gepreekt. Ook in centraal Stockholm is een grote internationale gemeente, er is ook een congolese gemeente. Elders in het land zijn grote groepen Karenen en Chin uit Myaan Mar en uit andere landen.

Zendelingen in Zweden

In totaal zijn er ongeveer 30 medewerkers in de kerk uit andere landen verspreid over de gemeentes in het land. Onlangs organiseerde de kerk voor het eerst een bijeenkomst juist voor deze mensen, waaraan Gerdien en ik deelnamen. Iedereen kon niet komen maar we waren met z'n twintigen plus een paar mensen uit de leiding van de kerk. Het was een goede ervaring om zo ervaringen te delen, dingen waar je tegenaan loopt als zendeling uit een ander land. Er was ook informatie over de ontwikkelingen in de kerk, met name van belang voor nieuwe zendelingen. Sommigen van ons wonen al jarenlang in Zweden, wij het langst, maar aan de andere kant zijn er die nog geen half jaar in het land zijn!

Gebedsverhoring

De afgelopen maandag zat ik met de Eurazië-groep in de Uniting Church in Sweden. Dat is een groep van een aantal mensen uit het hele land die geïnteresseerd zijn  en actief zijn als het gaat om zending in Europa. Daar zitten mensen met eigen contacten in verschillende landen, die regelmatig reizen en die samen met mij nadenken over hoe we het werk in verschillende landen verder kunnen ontwikkelen.

Eén van onze prioriteiten is de zogenaamde "Turkse gordel". Die strekt zich van Turkije via de Kaukasus en Centraal-Azië tot in West-China, en omvat ook delen van Rusland. De meeste (maar niet alle) volken in deze landen spreken talen uit de turkse taalgroep. In grote delen van dit gebied is er geen vrijheid van godsdienst en is het aantal christenen erg klein. In veel landen worden christenen (en in een aantal landen ook moslims) vervolgd. Tegelijkertijd is het een regio waar bijzonder weinig zending is.

Onze kerk heeft contacten in een aantal landen, en er is een visie om meer te kunnen doen in het gehele gebied. Daar is natuurlijk geld voor nodig. Daar spraken we over. We spraken ook over de vraag uit één van de landen in het Kaukasusgebied, aan de uiterste grens van Europa, om te helpen om Bijbels in te kopen. Normaal mogen er geen Bijbels worden ingevoerd, maar nu heeft het Bijbelgenootschap er 3000 mogen importeren met toestemming van de overheid. Nu wil het kerkgenootschap waar we contact mee hebben er een groot aantal van kopen om uit te delen aan vaak arme gemeenteleden ver van de hoofdstad. Dat gaat om grote bedragen. Een boek in dat land kost ongeveer net zoveel als in Nederland. Maar de lonen zijn niet net zo hoog. We besloten een oproep uit te sturen en hiervoor te bidden.

Vandaag bleek een Zweedse gemeente een ongewoon grote gift te willen doen voor de ontwikkeling van zending in precies dit gebied. Dat betekent dat we een flink aantal Bijbels kunnen financieren, en ook middelen hebben voor andere nieuwe projecten in deze regio!

Waarom geven we?

De afgelopen week maakte ik twee dagen mee van de Zweedse Raad voor de Zending. Daar waren zo'n 35 organisaties en kerken vertegenwoordigd. De eerste dag ging het over fund-raising. Er was een spreker die nadacht over waarom we eigenlijk geven aan verschillende doelen. Hij begon bij een beeld van alledag: de vele bedelaars die er tegenwoordig ook in de Zweedse steden zijn. Geven we? En waarom? Of waarom niet? Wat zijn de diepste drijfveren? Daarna ging het over meer strategische en technische zaken rondom fondswerving. Het was leerzaam voor degenen die met fondswerving bezig zijn.

Zending in deze tijd: ook van Afrika naar Stockholm.
Het silhouet van het stadhuis op de achtergrond.

De tweede dag focusseerde meer op zending, vooral vanuit det nieuwe zendingsdokument dat de Wereldraad van Kerken samen met World Evangelical Alliance heeft geproduceerd onder de titel Together towards life. Het is een document waarin het werk van de Heilige Geest een grote plaats heeft. Samen dachten we zo na over wat zending in deze tijd betekent. De tijd dat zending van het westen naar de rest van de wereld gaat is allang voorbij. Zending is een gezamenlijke taak van de kerk in de hele wereld, en geschiedt in verschillende richtingen. Dat zien we ook in Europa. Zweden zendt zendelingen uit, maar is zelf ook ontvanger. Wat beteknt dat voor ons als kerk, en voor ons als zendingsorganisatie. Wat zou dat moeten betekenen voor zendingsopleidingen.

Een practische opdracht was om in groepjes een oude "zendingscollecte-affiche" te bewerken tot iets nieuws. Wij kozen ervoor om een traditionele van ons naar Afrika affische min of meer om te draaien. Zending is van overal naar overal. Europa en Zweden zijn zendingsveld.

In  de Uniting Church in Sweden zijn we in hoge graad met dergelijke thema's bezig. Op het moment wordt er hard gewerkt aan een lange-termijn plan voor zending voor onze kerk, en als basis daarvoor aan een visie over wat zending eigenlijk is. Spannende gesprekken die moeten leiden tot een kerk die beter is toegerust om deel van de zendingsopdracht te zijn!

Recht om te geloven

Affiche van de actie "Recht om te geloven"

Het thema van de zendingsactie van dit jaar is "Recht om te geloven", en dat gaat zowel over vrijheid van godstdienst, of liever gezegd het gebrek daaraan, als over het feit dat iedereen het recht moet hebben om kennis te maken met het evangelie - en dat kan alleen als we de boodschap uitdragen. Er zijn zoveel mensen in Zweden en de rest van Europa die eigenlijk helemaal niet weten wat de christelijke boodschap inhoudt.

Het nieuwe jaar is begonnen. De kersttijd was zoals gewoonlijk een tijd met veel kerkdiensten. In de kerstperiode ligt de nadruk op de jaarlijkse actie voor de zending. Op tweede kerstdag hebben veel gemeentes een dienst met thema zending, en dan tevens de grote zendingscollecte. Dit jaar hadden Gerdien en ik beide een zendingsdienst in verschillende gemeentes in Stockholm. De zondag daarna had Gerdien een dienst in onze eigen gemeente in Hässelby en het nieuwe jaar begonnen we met een avondmaalsdienst daar, die we samen verzorgden. De komende zondag staat een zendingsdienst in Tumba, een voorstad van Stockholm, op het programma.


Dit jaar zijn in Zweden weer de discussies over kerstvieringen in kerken opgelaaid. Veel scholen hebben traditioneel hun afsluitingen voor kerstmis in de kerk, en veel kerken verzorgen activiteiten voor de scholen zo rond de kerst. Zoals wij dat ook de laatste jaren in Kiruna gedaan hebben met het poppenspel. De schoolinspectie heeft voor de kerst nog maar eens duidelijk gemaakt dat het ok is met kerkbezoek, maar dat er geen sprake mag zijn van enige vorm van prediking, gebed, zegen of het zingen van kerkelijke liederen. Mogelijk met uitzondering van Stille nacht, omdat dat nu eenmaal een traditie is. Kort daarna was de verantwoordelijk minister voor religieuze zaken op bezoek op het kantoor van onze kerk. Hij meende dat de inspectie de wet veel te strak interpreteert, en sprak van een "aanrakingsvrees" ten opzichte van het Christendom. De minister van onderwijs kritiseerde in de pers ook de uitspraken van de inspectie.

Recht op geloof moet ook in Zweden betekenen dat kinderen het recht hebben kennis te maken met wat het christelijk geloof inhoudt.

In het geboorteland van ECM

Ik bevind me nu in Tallinn, Estland waar de theologische school van de Estnische Unie van Vrije evangelische en Baptistengemeenten haar 90-jarig jubileum viert. Deze opleiding voor pastors bestaat al heel lang dus, met dien verstande dat ze een periode in de Sovjettijd gesloten was. Na de zelfstandigheid ging de opleiding weer open. Onder meer vanuit Zweden hebben we een samenwerking met deze opleiding.

Het jubileum wordt vandaag en morgen gevierd met een conferentie over theologische educatie, met sprekers uit Estland en uit een paar andere landen. Zelf hield ik een voordracht over theologische educatie en zending, een belangrijke koppeling voor elke theologische opleiding. De voordrachten werden gevolgd door stimulerende discussies. Het is interessant te zien dat Estland relatief veel theologische opleidingen heeft, als je het kleine percentage christenen in aanmerking neemt.

Het is bijzonder boeiend om de verhalen te horen van een aantal ouderen over hoe men de kerk draaiende hield toen Estland bezet was door de Sovjetunie. En hoe men na de vrijmaking zowel kerk als opleiding opzette. De conferentie werd gehouden in de grootste kerk van Tallinn, Oleviste kerk. De sovjets dwongen een aantal kleinere vrije gemeentes samen te gaan, sloten de gebedshuizen en zetten die nieuwe gemeente in deze oude kathedraal. Gemakkelijker om een grote dan meerdere kleinere gemeentes te controleren was natuurlijk de gedachte. Na de zelfstandigheid viel deze gedwongen unie van verschillende kerken echter niet uiteen maar besloot verder te gaan.

Na de conferentie is op zondag een herdenkingsdienst in Keila, de plaats waar de theologische school in 1922 begon.

Een week voetballen met Jezus

Ja niet letterlijk natuurlijk, maar zojuist is het derde voetbalkamp in Rusland voor dit jaar afgesloten (zie ook deze eerdere post daarover). Dit kamp werd georganiseerd in de plaats Rjazan, een 200 km van Moskou, in samenwerking met de plaatselijke baptistengemeente. Er namen een 60-tal kinderen deel, van heel verschillende, vaak niet-kerkelijke achtergrond. Het kamp was lang voorbereid en werd uiteindelijk een samenwerking met de plaatselijke gemeente in Ljurhalla in Zweden, die al jaren contact heeft met Rjazan, de baptistengemeente in Rjazan, de gemeente in Asbest en onze landelijke kerk.

Behalve voetbal waren er een aantal gelegenheden waarbij onder meer mogelijkheid voor gebed was. De laatste avond werd een gezegende avond waar God merkbaar aanwezig was, zo rapporteert de Zweedse delegatie.

Zelf was ik niet in Rjazan, maar ik ben nauw bij de voorbereidingen betrokken geweest. Het stemt dan tot dankbaarheid om de rapporten van een gezegend kamp te lezen.

Een nieuwe kans

Het afgelopen weekend was ik in het land waar de ECM ooit ontstaan is, namelijk in Estland. In een kerk in Tallinn hadden we een conferentie georganiseerd waar vertegenwoordigers van gemeenten i Zweden en Estland, die vaak al jarenlang contact met elkaar hebben, elkaar ontmoetten. Behalve dat had ik ook overleg met de leiding van de estlandse kerk over samenwerking. In veel opzichten lijkt de situatie van de kerk in Estland op die in zweden. Beide landen zijn in extreme mate geseculariseerd. Maar daarnaast heeft Estland natuurlijk zijn unieke geschiedenis als deel van de voormalige Sovjetunie.


Ik ontmoette in Estland een jonge pastor, Iurii Sider, die een russisch sprekende gemeente in Kiviõli in het noorden van het land leidt. Deze gemeente was ooit een vrij grote gemeente met rond de 150 leden. Maar ruim een jaar geleden bestond de gemeente uit slechts één lid. In de meeste gevallen is de conclusie dat zo'n gemeente opgeheven wordt. In dit geval kreeg de gemeente echter een nieuwe kans. Iurii, die uit Moldavië komt en daar zijn opleiding als pastor heeft gedaan, hoorde over deze gemeente. Hijzelf en zijn vrouw voelden een roeping om juist daar naartoe te gaan. Na een periode van gebed en overweging kwamen ze ongeveer een jaar geleden naar Kiviõli. Deze stap werd financieel onder meer ondersteund vanuit Zweden. Het duurde niet lang en vijf nieuwe leden dienden zich aan. Nu, een jaar later, komen er op zondag ongeveer 20 mensen samen!

Pastor Iurii met zijn vrouw en zoon met 2 gemeenteleden.

Zending in Stockholm

De afgelopen week hadden we op het zendingskantoor van de kerk in Stockholm twee jongemannen uit India op bezoek. Ze studeren een halfjaar in Zweden in het kader van een uitwisseling tussen de kerk hier en in India. Ze studeren in Jönköping maar in de voorjaarsvakantie waren ze een paar dagen in Stockholm om met het werk van onze kerk kennis te maken.

Samen met hen bezocht ik de grootste gemeente van onze kerk in Zweden, de Immanuelskerk. Deze gemeente viert elke zondag minstens vier diensten: een zweedse, een internationale en een koreaanse, waar elk deel z'n eigen pastors heeft. Maar daarnaast maakten we kennis met een speciaal zendingsproject in Stockholm: Immanuel 153. Dit project, dat nu enkele jaren loopt, richt zich op jongeren tussen 20 en 30 jaar. Juist in deze leeftijd verandert er veel: het inrichten van een eigen huishouden, vaak een verhuizing in verband met studie en kerk, en het zetten van vraagtekens bij geloofsgedachten uit de kinder- en tienertijd. Vaak is het juist in deze leeftijd dat banden met de kerk van de ouders verbroken worden.

We ontmoetten Charlotte Höglund, die van het begin bij dit project betrokken is. Herinnert u zich Charlotte nog? Als tiener was ze een gevierd zangeres in Nederland met platen als Free en Changing in de jaren tachtig. Veel op tv in Nederland in die tijd. Maar nu werkt Charlotte als pastor in dit project.

De diensten van Immanuel 153 vinden plaats in de middag, en over het preektema wordt in celgroepen verder gepraat tijdens de week. In de loop van de jaren hebben zo velen in juist deze leeftijdscategorie de weg naar de kerk gevonden en zijn stabiele en volwassen Christenen geworden. Ik ben zelf wel eens bij zo'n dienst geweest en het is werkelijk heel anders dan de "gewone" dienst in de ochtend. In de Immanuelkerk probeert men verschillende wijzen van geloofsuitdrukken en kerkdienst vieren naast elkaar te laten leven. Een vruchtbaar concept voor een kerk in een Europese hoofdstad.

Foto: twee pastors in de Immanuelskerk, Charlotte Höglund en Jenny Dobers, samen met Joel Kale en Vijaya Davidson uit India.

Volg de zweedse blog in het nederlands

Al geruime tijd produceert de zendingsafdeling van de Mission Covenant Church of Sweden, waar ik een deel van ben, een zendingsblog. Die is uiteraard in het Zweeds, maar inmiddels is er een vertaalfunctie toegevoegd. Door op het juiste vlaggetje te klikken verschijnt de text in de gewenste taal. Dat will zeggen, het gaat om een machinale vertaling. Die is dus niet altijd zo exact en soms lachwekkend. Niettemin is het in de meeste gevallen redelijk te volgen waar het over gaat. Het beste werkt een vertaling naar het Engels, maar ook naar het Nederlands gaat het.
Dus voor de nieuwsgierigen onder u: http://blogg.missionskyrkan.se/internationella

Van noord naar zuid

In het begin van de maand was ik in twee gemeenten in het zuiden van Zweden, uitgenodigd om in zendingsdiensten te preken. Met name het werk onder de Samen maar ook de overige zending kwam in beeld. Het was, zoals met de zweedse spoorwegen onderhand traditie begint te worden, een trip met hindernissen. Eerst een ontsporing van de trein (gelukkig alleen de lokomotief) en als gevolg daarvan berikte ik mijn bestemming Värnamo niet meer. Dus het werd een taxi het laatste stuk (de spoorwegen betaalde dat gelukkig). Värnamo is de op een na grootste gemeente in ons kerkgenootschap, maar ook naar rato van het ledental is het een gemeente die bijzonder veel offert voor zendingwerk. Een dergelijke betrokkenheid bij zending willen we in meer gemeentes zien en het is ook een zegen voor de gemeente.

Daarna reisde ik nog verder naar het zuiden, om een dienst te hebben in Karlskrona (zie foto). Een leuke plaats aan de kust, die zicjh onder meer over een aantal eilandjes uitstrekt. Veel water en haventjes dus. Dat is ook de plaats waar Mattias nu woont en studeert, dus het was fijn dat ik een extra dag had daar om met hem, zijn vriendin op te trekken. Bovendien gaf het de gelegenheid om een gezin dat vroeger in Kiruna woonde te ontmoeten. Ook hier, in de gemeente waar Mattias nu bijhoort, was het een fijne dienst. Het is altijd weer een voorecht om gemeentes te mogen bezoeken en over het zendingswerk te kunnen vertellen. Via Stockholm, waar een paar dagen van planning wachtten, reisde ik weer noordwaards. Qua lengte kan een trip als deze makkelijk vergeleken worden met een bezoek vanuit Nederland via de Pyereneen aan Rome en weer terug. Hetgeen maar weer laat zien dat Zweden een bijzonder groot land is. Dat merk je trouwens ook aan het weer. In Karlskrona was het typisch nederlands winterweer (een graad of vijf en regen), terwijl in Kiruna een dik pak sneeuw ligt en wanten en een muts zeker aan te bevelen zijn.

Voetbal

Eén van de dingen waar onze kerk mee werkt is een sport ministry. Er is een prachtig materiaal voor bijbelstudie in sportsamenhang ontwikkeld, "The most important match" (de belangrijkste wedstrijd). Dat is beschikbaar in het zweeds, engels, frans, russisch en binnenkort ook spaans. Mogelijk kan het ook binnen ECM gebruikt gaan worden, met name dan de engelse, franse en spaanse versies.
Binnen deze bediening, die zowel in Zweden als daarbuiten plaatsvindt, past de organisatie van voetbalkampen.  Tot dusverre in Zweden, Congo en Rusland georganiseerd. De afgelopen week had ik een bijeenkomst met een aantal collega's, onze Rusland-evangelist, een sportpastor en de leider van Puls, zoals de sportministry van onze kerk heet. Doel was om de planning van de voetbalkampen in Rusland dit jaar door te nemen. In Rusland hebben we al een drietal kampen in Asbest (in de buurt van Jekaterinburg) georganiseerd, elk jaar in juni. De belangstelling is groot in Rusland. Dit jaar staan er daarom drie van zulke kampen op stapel op verschillende plaatsen in Rusland: behalve in Asbest ook in Rjazan (niet ver van Moskou) en in Tsjelabinsk, een stad ten zuidoosten van Asbest.  De gemeente in Tsjelabinsk is nog jong en de 27e gemeente die de gemeente in Asbest heeft geplant! De gemeente in Asbest is op dit moment onze belangrijkste partner in Rusland. we weten nu al dat er nog een aantal plaatsen zijn waar men dergelijke bedieningen wil ontwikkelen.

Naar alledrie de kampen gaat een team vanuit Zweden, onder leiding van een evangelist/zendeling, waar een aantal goede voetballers, die tevens enthousiaste christenen zijn, meegaan. Maar ook in een enkel geval een beroepsvoetballer. Deze kampen geven een mogelijkheid om veel jongeren te bereiken en ook contacten met plaatselijke sportverenigingen te scheppen. In een land waar de protestantse kerken nogal eens met achterdocht bekeken worden is dat erg belangrijk.

Het eerste kamp is al eind maart, daarna is er één in juni en één in augustus. Graag in uw voorbede aanbevolen! Ik hoop zelf de gelegenheid te hebben een van de kampen te bezoeken, maar dat hangt nog van een aantal andere dingen af.

Samen in de zending

Het proces van samengaan van de drie kerken in Zweden: de Missionskyrka (Vrije Evangelische Bond) waar wij bijhoren, de Baptistenunie en de Methodisten, is in volle gang. Eén van de dingen is de planning van de internationale zending in de toekomst. De afgelopen weken hebben zowel anderen als ikzelf veel tijd besteed aan het voorbereiden van een gezamenlijk plan dat vanaf juli moet gaan gelden. Mijn taak is vooral natuurlijk de regio's Azië en Europa. Het samengaan leidt tot een groter aantal landen waar we actief zijn, maar ook tot het opnieuw bekijken van onze prioriteiten. Het kan zijn dat die op termijn in sommige gevallen verlegd moeten worden. Maar bij dit alles moeten we natuurlijk rekening houden met de banden en overeenkomsten die we hebben met zusterkerken in verschillende landen.
Als je zo aan het plannen bent, en daardoor noodzakelijkerwijs een inventarisatie maakt van wat er zoal geburt is vanuit Zweden in de veschillende landen, stemt dat tot dankbaarheid. We hopen dat het samengaan tot een nog effectievere wijze van zending bedrijven zal voeren.

Kerk weer in gebruik

Vorige week maandag was de brand in St Andrews Church in Pune, maar met hard werken kon al afgelopen zondag de avondmaalsdienst daar gevierd worden! Nadat woensdag het politieonderzoek klaar was hebben ca 200 gemeenteleden gedurende de drie dagen daarna de kerk schoongemaakt en geschilderd. "Asmaandag" is verkeerd in de vrede van 2e advent, schreef de moderator van de kerk, dominee Steven David. Dat dit gelukt is is niets minder dan een wonder.

Er moet natuurlijk nog wel heel wat meer gebeuren, nieuwe inrichting, de ramen zijn eruit, de constructie moet onderzocht en eventueel versterkt worden en zo meer. Inmiddels weten van financiële bijdragen uit zowel Zweden als Amerika die onderweg zijn. Uw voortgezet gebed vragen we voor deze gemeente, waarmee we nauwe banden hebben.

Kerk verwoest in India

De afgelopen week maakte ik een zendingsreis naar India. Ik bezocht het centrum van Hindustani Covenant Church (HCC), ooit gesticht door zweedse zendelingen, in Pune. Onder meer onderwees ik aan het theologisch seminarium over "indigenous theology". India heeft heel wat oorsprongsvolken. Daarnaast bracht ik een bezoek aan Kashmir, waar de kerk op kleine schaal en onder moeilijke omstandigheden werkt. Het leger is duidelijk aanwezig om de veiligheid te garanderen - er zijn problemen met aanslagen geweest de afgelopen jaren.

Afgelopen zondag kwam ik thuis en maandagochtend vroeg bereikte mij het bericht dat St Andrews Church, een 150 jaar oude kerk, gelegen naast het kantoor van HCC en kerk van de oudste en grootste gemeente van HCC, was afgebrand. Het hele interieur is verloren gegaan en de schade bedraagt zo'n 150 000 €, een enorm bedrag in India. Er zijn sterke vermoedens dat de brand is aangestoken. Acties tegen christenen zijn helaas niet ongewoon in India, ook als is de deelstaat Maharashtra relatief rustig. De politie had eerst de theorie van een kortsluiting als oorzaak maar heeft nu geconstateerd dat dat niet het geval is geweest. De brand verspreidde zich ook ongewoon snel. Op de foto's de kerk voor de verwoesting en een foto van net na de brand.


 We willen oproepen voor voorbede voor Hindustani Covenant Church en voor de gemeente in Pune. Een week voor dit gebeurde was ik zelf in deze kerk en preekte en een paar dagen later vierden we een verjaardag op het plein voor de kerk. Het is een vreemd gevoel dat de kerk nu verwoest is. De diensten zullen nu voorlopig in de open lucht gehouden worden.

Bewogen met zending

Onlangs was ik een weekend te gast in de kerk van Nässjö in het zuiden van Zweden. Daar was een regionaal zendingsweekend onder de titel "Bewogen". Bewogen zijn met zending was de gedachte. In het voetlicht stond vooral Estland, een land waar meerdere gemeentes in de regio een speciale band mee hebben. Er waren dan ook twee gasten van onze zusterkerk in Estland op bezoek: de secretaris-generaal Erki Tamm en pastor Tönis Rosimaa, die tien jaar lang in China heeft gewerkt en nu een kleine gemeente in een voorstad van Tallinn heeft gesticht.

Het weekend begon met een jongerendienst op vrijdagavond, waar Tönis sprak. Op zaterdag waren er een aantal seminars. Zelf was ik gevraagd om te spreken over "bewogen met zending" vanuit mijn persoonlijke belevenis - wat beweegt iemand om als zendeling naar een ander land te gaan, van Nederland naar Noord-Zweden in dit geval. De gasten uit Estland vertelden over de situatie van hun kerk, in een land dat volgens een groot onderzoek niet lang geleden het meest geseculariseerde land ter wereld is (Zweden kwam in dit onderzoek met een kleine marginaal op de tweede plaats...). Estland, het land waar ooit ECM is ontstaan, heeft grote veranderingen doorgemaakt, het heeft een geschiedenis van onderdeel zijn van een aantal verschillende landen - onder meer Zweden en in meer recente tijd bezet door de Sovjet Unie - en heeft na de zelfstandigheid 20 jaar geleden een snelle ontwikkeling doorgemaakt. In de avond was er een zendingsdienst, waar ik sprak over Jezus' woorden: "Zoals de Vader mij gezonden heeft zend ik ook u. Ontvang de heilige Geest." De Geest is onmisbaar in elke vorm van zending, dichtbij en veraf. Het geheel werd zondags afgesloten met een dienst waar een van onze Estlandse bezoekers preekte over de roeping van Jesaja.En over hoe wijzelf geroepen zijn - maar zijn we bereid om te gaan in de opdracht die de Heer ons geeft?

Al met al een weekend waarin velen opnieuw geïnspireerd werden asl het gaat om zending. Zweden is een zendingsland, daar kunnen we het over eens zijn, maar Zweden is ook een land met een zendingspotentiaal die groter is dan wat op dit moment verwezenlijkt wordt.

Foto's van het weekend zijn te zien op de site van de kerk in Nässjö.

Setu

Deze zomer bezocht ik Estland. Een aanleiding was om deel te nemen aan de zomerconferentie van de kerk daar, die ditmaal in Mustvee aan het Peipsimeer werd gehouden. Ik kon onder meer met een seminar over oorsprongsvolken bijdragen. De aanleiding daarvoor was duidelijk. Direct na de conferentie begon een week van zending in Setomaa, in zuidoost Estland. In dit gebied woont het Setuvolk, net als de samen een orrsprongsbevolking. Een deel van hen woont in Estland en een deel in Rusland. Ze spreken een eigen taal en hebben een eigen cultuur. De religie is veelal een megeling van russisch-orthodoxe tradities en de oude cult rondom de godheid Peko. De evangelische kerk heeft slechts één (kleine) gemeente in dit gebied.

Maar nu was er gedurende een week een jongerenteam uit verschillende delen van Estland, dat samen met pastor Koit actief was in verschillende dorpen in Setomaa. Overdag kinderwerk en bezoeken, 's avonds samenkomsten. Ik was er de eerste dag bij onder andere om een korte training te verzorgen en aan de avonddienst mee te werken. Toen de week om was hadden verschillende mensen een beslissing voor God genomen en de kleine gemeente was een beetje gegroeid!

Vakantie voorbij

Ook in de blogwereld was de vakantie te merken. Onder meer hier. Onze zomer hield onder meer een week vakantie op Gotland in, samen met een aantal familieleden uit Nederland. Gotland is een mooi eiland, een prachtige natuur en een rijke geschiedenis. De hoofdstad Visby heeft een mooi middeleeuws centrum binnen de volledig bewaarde stadsmuren. Binnen de muren en ook elders op het eiland zijn talrijke middeleeuwse kerken bewaard gebleven, maar er zijn ook veel oudere archeologische resten te vinden. Daarnaast zijn er veel fossielen wat natuurlijk een paleontoloog erg aanspreekt. Eén van de hoogtepunten was een bezoek aan een klein eiland, Stora Karlsö, waar een fantastisch vogelleven is. Het hele eiland is een van de oudste nationale parken ter wereld. Alleen Yellowstone in de VS is ouder.

Deze week begon het werk weer. Op dit moment zit ik in de trein naar huis, na een paardagen in Jönköping waar ik samen met collega's een groep jongeren heb getraind die als practicanten voor een aantal maanden (tussen de 4 en 7 maanden) zullen werken in een aantal zendingslanden. Het is geweldig om het enthousiasme te zien waarmee ze zich voorbereiden. Ze zullen een inzet doen in India, China, het Midden-Oosten en de beide Congolanden, op verschillende manieren. Bijzonder was, dat ook een van de kerkleiders uit China aanwezig was en over de situatie in dat land kon vertellen. Het was een inspirerende manier om dit nieuwe seizoen te beginnen.

Myanmar ontmoet Sápmi

De Theologische Hogeschool in Stockholm werkt samen met een school in Myanmar (Burma). Onlangs bezocht een groep studenten en leraren Zweden. Het bezoek hield onder meer een paar dagen in Kiruna in, om de samische cultuur te ontmoeten. Een hele middag besteedde ik met deze groep om over theologie voor oorsprongsvolken en voor Samen te spreken. De meeste van de deelnemers hoorden namelijk bij diverse oorsprongsvolken in Myanmar, zoals Chin, Jingpo en Karen. Er was veel herkenning van de situaties van de diverse minderheden. Voor de gelegenheid had ik mijn Lisu klederdracht uit de kast gehaald: de Lisu zijn een volk dat zowel in China als Burma en Thailand woont.

Maar het hoogtepunt kwam 's avonds. Toen hadden we een gezamenlijk dienst - samisch-burmees - georganiseerd. De dienst was voornamelijk in het Engels, met delen in zowel het Samisch, het Burmees, het Kareens en het Zweeds. Op een wonderlijk manier konden we de eenheid in onze Heer ervaren.